2014/07/25 Agrocentrum - strona główna Mapa strony Agrocentrum kontakt e-mail
Agrocentrum - aktualnosci

Menu

reklama

Grupa Azoty

Polecamy

Stres cieplny

Pogoda

Reklama

rzetelna firma

Agrocentrum - rzetelna firma

BCS, jako narzędzie w zarządzaniu stadem krów mlecznych

Strona główna » Porady » BCS, jako narzędzie w zarządzaniu stadem krów mlecznych

BCS, jako narzędzie w zarządzaniu stadem krów mlecznych

BCS, jako narzędzie w zarządzaniu stadem krów mlecznych.

 

Kondycja krów – metodyka oceny

 

    Kondycja zwierzą to aktualny stan fizjologiczny, który jest wynikiem stopnia odżywienia i wytrenowania organizmu, a także stosowanych zabiegów pielęgnacyjnych. Na podstawie rozwinięcia tkanki mięśniowej i tłuszczowej oraz wzajemnych proporcji między nimi wyróżnia się u podstawowych gatunków zwierząt gospodarskich kondycję hodowlaną, opasową, głodową i wystawową    (Guliński 1996).

Ocena kondycji ma na celu określenia stanu rezerw energetycznych krów. Służy do oceny prawidłowości żywienia i stanu zdrowia krów. Powszechnie używaną metoda oceny odżywienia krów jest opracowany w Wielkiej Brytanii, a udoskonalony w USA subiektywny i półilościowy system punktowej oceny zapasów energetycznych zwany BCS (Body Condition Scoring) w Polsce używany jest również termin PWK (punktowy wskaźnik kondycji) (Sabik 2006). Jest to metoda nieinwazyjna. W metodzie tej podane zostały optymalne stany kondycji zwierząt w zależności od jego stanu fizjologicznego, wieku, przeznaczenia, produkcyjności i wydajności (Adamski, Kupczyński 2005). Metoda ta określa stan rozwinięcia tkanki tłuszczowej podskórnej oraz umięśnienia.

Metodę tę wprowadzono na początku lat 60 – tych w Nowej Zelandii dla owiec (Jaśkowski, Twardoń 2002). Obejmowała ona palpacyjną ocenę zapasów tłuszczu podskórnego zgromadzonego w tylnej części kręgosłupa. Owce były oceniane w skali sześciopunktowej od 0 – 5 gdzie ocena,,0” oznaczał punkt krytyczny, a ,,5” zatuczenie zwierzęcia (Guliński 1996). Tę technikę dla potrzeb bydła mięsnego zaadaptowali Lowman i wsp. Włączyli oni również do oceny wartości pośrednie dla not głównych, uzyskując w rezultacie 11-punktową skalę oceny ( 0; 0.5; 1.0; 1.5; 2.0; 2.5; 3.0; 3.5; 4.0; 4.5; 5.0) (Guliński 1996). Wprowadzili oni również do oceny dodatkowe okolice ciała, odcinka lędźwiowego i nadkulszowego. W Australii u bydła mlecznego stosowany jest do obecnej chwili 8-stopniowa skala oceny kondycji krów mlecznych, w Nowej Zelandii natomiast kondycja szacowana jest według skali 10-stopniowej(Jaśkowski, Twardoń 2002). Oba te systemy oceny wykorzystują przede wszystkim wizualną ocenę krowy do definiowania jej kondycji. Uzupełnieniem tej metody jest wykonanie fotografii, zawierającej krótki opis ocenianych elementów budowy ciała krów. Technika oceny kondycji krów mlecznych w tych dwóch krajach, preferująca wizualną inspekcje, ma swoje uzasadnienie w fakcie występowania dużej ilości krów utrzymywanych w systemie wolnowybiegowym (Guliński 1996). W Europie jak również w Stanach Zjednoczonych wykorzystywana jest 5-stopniowa skala oceny kondycji. Metoda ta polega nie tylko na palpacyjnej, ale i wzrokowej ocenie otłuszczenia wyrostków kolczystych i żebrowych odcinka lędźwiowego kręgosłupa, okolicy pośladkowej nadkulszowej oraz guza biodrowego (Wildman i wsp. 1982).

Pomimo, że jest ona metodą subiektywna (Ferguson i wsp. 1994) stwierdzają, że przy odpowiednim wyszkoleniu osób oceniających jest ona w miarę dokładna i daje powtarzalne wyniki (Jagłowska, Nogalski 2007). Techniczna ocena kondycji polega na ocenie wzrokowej i poprzez ucisk dłonią tylnej części ciała i grzbietu krowy. Ocenę prowadzi się na stojącym zwierzęciu, przy dobrych warunkach świetlnych, podchodząc do krowy zawsze z prawej strony.

Kondycje krowy oceniamy w skali pięciopunktowej. Szczegółowo ocenia się stopień umięśnienia i otłuszczenia zwierzęcia w ośmiu miejscach:

 

  • wyrostki kolczyste kręgów lędźwiowych;

  • linia poprowadzona między wyrostkami kolczystymi, a wyrostkami poprzecznymi kręgów lędźwiowych;

  • zakończenie krawędzi wyrostków poprzecznych;

  • przejście wyrostków poprzecznych w dół głodowy;

  • guzy biodrowe i kulszowe;

  • płaszczyzna między guzem biodrowym, a kulszowym;

  • płaszczyzna między dwoma guzami biodrowymi;

  • okolice okołoodbytowe.

    Średnia z ośmiu punktów stanowi ocenę kondycji krowy w skali od 1 do 5 punktów (BCS), która przedstawia się następująco:

 

  • krowa bardzo chuda;

  • krowa chuda, ale kości grzbietu nie sterczą i są nieco pokryte mięśniami;

  • krowa w średniej kondycji, guzy kulszowe i biodrowe są zaokrąglone i miękkie w dotyku;

  • krowa gruba i okrągła, pojedyncze kręgi wyczuwalne tylko przy silnym ucisku;

  • krowa bardzo otłuszczona, przy nasadzie ogona wyraźne fałdy, a dół podogonowy wypełniony tłuszczem (Kimber 2008).

Punkt BCS

1

Wygląd poszczególnych partii ciała

Skrajne

wychudzenie

- każdy wyrostek kolczysty jest widoczny, a jego końce są ostre;

- wyraźnie wystające wyrostki boczne kręgów i krzyża – „wystająca półka”;

- wyraźnie widoczne i wystające kręgi grzbietu, lędźwi;

- wyraźnie widoczne żebra;

- bardzo wyraźne doły głodowe;

- guzy biodrowy i kulszowy ostre, a zagłębienie pomiędzy nimi w kształcie „V”;

- okolice odbytu cofnięte, a srom wyraźnie widoczny.

Tab.1

Rys. 1

Punkt BCS

2

Wygląd poszczególnych partii ciała

Krowa chuda

- każdy z wyrostków kolczystych jest widoczny, ale nie wystający;

- kręgi grzbietowe, lędźwiowe i krzyżowe wizualnie niewyraźne, ale mogą być wyczuwalne;

- guzy biodrowy i kulszowy wystające, ale zagłębienie między nimi mniejsze;

- okolice odbytu mniej cofnięte, a srom mniej wystający.

Tab. 2

Rys. 2

Punkt BCS

3

Wygląd poszczególnych partii ciała

krowa o

średniej

kondycji

- wyrostki kolczyste wyczuwalne przy drobnym nacisku;

- całość wyrostków kolczystych sprawia wrażenie gładkiej powierzchni;

- widoczny wygląd „wystającej półki” słabo zaznaczony;

- kręgi grzbietowe, lędźwiowe i krzyżowe mają zaokrąglone krawędzie;

- guz biodrowy i kulszowy zaokrąglone i gładkie;

- okolice odbytu wypełnione, ale nie przetłuszczone.

Tab. 3

Rys. 3

Punkt BCS

4

Wygląd poszczególnych partii ciała

kondycja

ciężka

- pojedyncze wyrostki kolczyste mogą być wyczuwalne tylko przez mocny nacisk;

- brak efektu „wystającej półki”;

- kręgi grzbietowe zaokrąglone i gładkie, lędźwiowe i krzyżowe płaskie, otłuszczone i wypełnione;

- guzy biodrowy i kulszowy zaokrąglone, a obszar między nimi płaski.

Tab. 4

Rys. 4

Punkt BCS

5

Wygląd poszczególnych partii ciała

tłusta

- pojedyncze wyrostki kolczyste mogą być niewyczuwalne;

- niewidoczny kościec kręgosłupa, guzy biodrowy i kulszowy;

- nasada ogona zatopiona w tkance tłuszczowej;

- kształt krowy bardzo zaokrąglony.

Tab. 5

Rys. 5

Ocenę każdej krowy powinno przeprowadzić się kilka razy w ciągu laktacji:

 

  • kilka dni przed i po wycieleniu;

  • po pierwszym i drugim miesiącu od wycielenia;

  • w połowie laktacji;

  • na dwa miesiące przed zasuszeniem;

  • w momencie zasuszenia.

    Kiedy kondycja i otłuszczenie zostaną niezależnie zmierzone, okazuje się, że można uzyskać ocenę zgodną w 65-90%. Użyteczność i wiarygodność BCS jest uzależniona od trzech aspektów:

 

  • powtarzalności – możliwości dokonania przez tą samą osobę identycznej ocenę tego samej krowy w czasie kolejnego badania;

  • przewidywalności – możliwość ukazania rzeczywistych komponentów ciała, nie tylko otłuszczenia, lecz także stopnia umięśnienia lub jego zmiany;

  • odtwarzalności – możliwość niezależnego nadania w danym momencie jednakowej oceny jednemu zwierzęciu przez różnych badających (Adamski, Kupczyński 2005).

Kondycja jest zróżnicowana w zależności od fazy okresu produkcyjnego. Zmieniająca się punktacja BCS podczas laktacji powiązany jest ze zmianami bilansu energetycznego.

Faza fizjologiczna

Punktacja BCS

Przed wycieleniem

3,0 – 3,5

Miesiąc po wycieleniu

2,5 – 3,0

Środek laktacji

3,0

Koniec laktacji

3,0 – 3,5

Początek zasuszenia

3,0 – 3,5

 

Tab. 6 Optymalna kondycja krów w różnych fazach laktacji

Znaczenie kondycji przy wycieleniu i jej zmiany w przebiegu laktacji

 

    Okres zasuszenia nie jest okresem, w którym poprawiamy kondycję krów. Kondycja krów w okresie zasuszenia powinna wahać się w granicach 3,0 – 3,5 pkt BCS. Ma ona ogromny wpływ na późniejszą produkcję mleka. Krowy, zarówno zatuczone jak i wychudzone, są narażone na wystąpienie różnego rodzaju problemów tj.: zaburzeń metabolicznych, obniżonej wydajności, problemów z rozrodem (Januś, Borkowska 2005). Krowa, gdy rozpocznie laktację bez właściwych zapasów energetycznych, nie jest wówczas w stanie przezwyciężyć problemów związanych z chorobami okresu okołoporodowego. Ponadto późniejsza wydajność i parametry rozrodu mogą odbiegać od oczekiwanych. Z kolei krowa otłuszczona ma problemy z wycieleniem i jest potencjalną kandydatką do wystąpienia u niej ketozy po porodzie. Sztuki, które w okresie zasuszenia osiągają bardzo dobrą kondycję, mają z reguły wydłużoną ciążę o kilkanaście dni, co prowadzi do zwiększenia masy płodu i jest przyczyną ciężkiego porodu. Ponadto trzeba się liczyć z obniżeniem wydajności mlecznej i problemami z płodnością (Kimber 2008). Zatuczenie krów w tym okresie stwarza ryzyko wystąpienia: ketozy, trudnego porodu czy stanów zapalnych gruczołu mlekowego (Adamski, Kupczyński 2005).

 

Początek laktacji

Kondycja krów podczas wczesnej laktacji powinna wahać się w granicach 2,5 – 3,0 pkt BCS (Guliński 2006). Pozwala to na osiągnięcie wysokiej wydajności podczas laktacji oraz minimalizuje ryzyko wystąpienia schorzeń metabolicznych (Kimber 2008). Wraz z wycieleniem, organizm zwierzęcia poddany jest dodatkowemu obciążeniu, jakim jest synteza i sekrecja mleka (Adamski, Kupczyński 2005). Wysokowydajne krowy w pierwszych tygodniach laktacji nie są w stanie pobrać wystarczającej ilości paszy pokrywającej w pełni zapotrzebowanie fizjologiczne i produkcyjne. Stąd też, w tym okresie powstaje ujemny bilans energetyczny, który jest równoważony z własnych zapasów energetycznych zgromadzonych w postaci tkanki tłuszczowej (Sabik 2006).

W ciągu pierwszych 60-80 dni laktacji krowa może tracić przeciętnie 0.5-1kg masy ciała dziennie, co odpowiada utracie 0,8 pkt. BCS. Większe straty mogą świadczyć o niezbilansowanej dawce pokarmowej, złej jakości pasz, złych warunkach utrzymania oraz chorobach. Gdy krowa zasuszana jest przed osiągnięciem pożądanej kondycji, hodowca powinien prowadzić żywienie na takim poziomie, aby umożliwić jej osiągnięcie prawidłowej kondycji. Podawanie odpowiedniej jakości i ilości pasz objętościowych, niskoenergetycznych i wysokowłóknistych dodatków paszowych zawierających zadowalający poziom białka, makro- i mikroelementów daje gwarancje osiągnięcia i utrzymania kondycji krów zasuszonych na optymalnym poziomie. Gdy kondycja krów w okresie zasuszania jest wysoka, można temu zapobiegać poprzez limitowanie pobrania energii w dawce (Guliński 1996).

   Rys. 6 Przyczyny zmniejszonego pobrania pasz w okresie powycieleniowym

Przyczynami zmniejszonego pobrania paszy w okresie powycieleniowym są takie czynnik jak: słaba jakość paszy, zła struktura fizyczna dawki, brak okresu przejściowego z żywienia w okresie zasuszenia na żywienie w okresie laktacji. Do czynników tych można zaliczyć również wystąpienie zaburzeń metabolicznych, choroby racic i wiele innych.

Szczyt dziennej produkcji przypada zazwyczaj w 4 – 6 tygodniu laktacji. Natomiast szczyt pobrania suchej masy przypada w okresie 9 – 11 tygodnia laktacji. Taka sytuacja powoduje wystąpienie negatywnego bilansu energetycznego. Krowy w tym okresie zużywają zgromadzony zapas tłuszczu (Guliński 2006). Dopiero około setnego dnia laktacji ilość dostarczanej energii w paszy w pełni pokrywa zapotrzebowanie bytowe i produkcyjne krów.

Od tego momentu krowa zaczyna stopniowo magazynować zapasy energii głównie w tkance tłuszczowej. Jest to moment, w którym zaczynamy pracować nad przyszłą kondycją, w jakiej krowa wejdzie w następny cykl fizjologiczny tzn. następny okres zasuszenia (Sabik 2006).

 

Środkowa i późna laktacja

 

    Około 180 dnia laktacji kondycja krów powinna wahać się w granicach, od 3,0 – 3,5 pkt BCS. W tym czasie następuje uzupełnianie zapasów tłuszczu, które były utracone w okresie wczesnej laktacji Kondycja krów w około 270 dniu laktacji powinna być na poziomie 3,5 pkt BCS. W tym okresie celem żywienia jest pełne odzyskanie rezerw tłuszczowych. Trzeba tylko pamiętać, że nisko produkcyjne krowy mają tendencje do nadmiernego otłuszczania (Guliński 1996).

 

Wpływ kondycji na płodność

 

    Zaburzenia w rozrodzie krów mlecznych, to drugi w kolejności po mastitis najważniejszy problem zdrowotny w chowie krów mlecznych, co powoduje, że płodność jest bardzo istotnym składnikiem opłacalności produkcji mleka. Hodowca ponosi koszty niezacielania się krów (koszty nasienia, mniej mleka i cieląt) i opieki weterynaryjnej. Dodatkowymi kosztami złego rozrodu są także spowolnienie postępu hodowlanego oraz przetłuszczanie się krów. Nieudany rozród powoduje wydłużenie okresu międzywycieleniowego. Cechy płodności charakteryzują się zwykle małą odziedziczalnością, stąd istotny wpływ na zmienność mają czynniki środowiskowe, zwłaszcza żywienie. Dotyczy to tak niedoboru, jak i nadmiaru, w stosunku do zapotrzebowania na energię, białko, składniki mineralne i witaminy. Zależność pomiędzy żywieniem a rozrodem jest jednak kompleksowa, a reakcje zwierząt podlegają znacznej zmienności. Czynniki żywieniowe mogą decydować o rozrodzie krów poprzez wpływ na podwzgórze, przysadkę mózgową, wzrost pęcherzyków jajnikowych, funkcję ciałka żółtego, jakość oocytów, środowisko macicy i przeżywalność embrionów (Kowalski 2004). W badaniach przeprowadzonych w Izraelu na populacji ponad 2 tys. krów rasy HF badano wpływ kondycji na płodność krów. W badaniach tych wykazano, że wieloródki o niedostatecznej kondycji podczas porodu były częściej brakowane z powodu jałowości i różnych postaci zaburzeń płodności. Krowy o niedostatecznej kondycji podczas zasuszenia cechowały się większą po ocieleniu skłonnością do torbieli jajnikowych i zatrzymania błon płodowych. Z kolei u krów cechujących się dobrą kondycją w okresie okołowycieleniowym przypadki zatrzymania łożyska oraz zapalenia błony śluzowej macicy należały do rzadkości. Dodatkowo w tej grupie wykazano przedłużenie przestoju poporodowego o 24 dni (Markusfeld i wsp. 1997). Nadmierna utrata kondycji w pierwszych tygodniach laktacji (utrata powyżej 1 pkt. BCS) powoduje zaburzenia płodności, w tym głównie wydłużenie okresu od wycielenia do pierwszej rui oraz zmniejszenie wskaźnika zapładnialności.

       Rys. 8 Zależność między zmianą kondycji w okresie pomiędzy wycieleniem a pierwszą inseminacja a wskaźnikiem zapładnialności  (Kowalski 2004)

W warunkach utraty kondycji dojrzewające pęcherzyki jajnikowe znajdują się w sytuacji niekorzystnej dla rozwoju. Powstają pęcherzyki nieprawidłowo wykształcone, co utrudnia owulację oraz zmniejsza późniejszą sekrecję progesteronu (Kowalski 2004). Z innych badań dokonanych podczas pierwszego miesiąca po wycieleniu stwierdzono, że jeśli krowa charakteryzowała się kondycją poniżej 2.5 pkt BCS, to istotnie wydłużył się okres międzywycieleniowy oraz wzrosła liczba unasienień wymaganych na zacielenie. Z kolei stopniowa poprawa kondycji w drugim i trzecim miesiącu po wycieleniu jest pożądana, poprawia płodność oraz nasilenie zewnętrznych objawów rui (Burke i wsp. 1998).

Wpływ kondycji na produkcyjność krów.

    Średni wskaźnik wzrostu wydajności mlecznej krów w pierwszych tygodniach po wycieleniu jest miarą zmian kondycji we wczesnej laktacji (Olechnowicz, Jaśkowski 2005). Wysoka wydajność krów we wczesnej laktacji jest wskaźnikiem poziomu produkcji mleka w ciągu całej laktacji. W pierwszych trzech miesiącach laktacji u pierwiastek nie zaobserwowano zmniejszania się dziennej produkcji w odróżnieniu od wieloródek gdzie produkcja mleka spada od około 45 dnia produkcji (Berkley i wsp. 2000). Krowy, które w okresie zasuszenia znajdowały się w kondycji poniżej lub równej 3,0 pkt BCS produkowały więcej mleka i tłuszczu w początkach laktacji niż krowy o kondycji >3,25 pkt BCS. Krowy po ocieleniu korzystają z własnych rezerw energetycznych, co powoduje ujemny bilans, który powoduje, że krowy w pierwszych 5 tygodniach laktacji wytwarzają około 7 kg mleka dziennie z rezerw tłuszczowych ciała, co wpływa na obniżenie kondycji i zwiększenie dziennej produkcji mleka (Domecq i wsp. 1997).

    W badaniach przeprowadzonych na holenderskiej populacji krów stwierdzono zmniejszanie się zawartości białka i tłuszczu w mleku wraz ze wzrostem deficytu energetycznego. Na uwagę zasługuje ujemny współczynnik korelacji w pierwszych czterech miesiącach laktacji pomiędzy zmianami kondycji krów a produkcją mleka (od –0,33 do –0,51) oraz zawartością białka (od –0,27 do –0,48) i tłuszczu ( od –0,14 do –0,33) w mleku (Berry i wsp. 2003). Współczynnik odziedziczalności dla zmian kondycji krów od 1 do 10 tygodnia laktacji wynosi 0,09, jednak korelacje genetyczne wyznaczone w różnych okresach laktacji dla wskaźnika kondycji były wysokie. Wyniki innych badań wskazują, że zmiany kondycji krów podczas laktacji są związane z łączną wydajnością mleka w 90 dniu (Dechow i wsp. 2003).

Podsumowanie

    Wraz z wycieleniem organizm krów poddany zostaje dodatkowemu obciążeniu, jakim jest synteza i sekrecja mleka. W tym okresie nie może ona pobrać takiej ilości paszy, aby w pełni pokryć zapotrzebowanie produkcyjne. Dlatego też bardzo ważny jest odpowiedni poziom zapasu tkanki tłuszczowej. Jeśli kondycja będzie za wysoka (4 pkt. BCS) mogą wystąpić choroby metaboliczne, natomiast brak zapasowej tkanki tłuszczowej ≤(2,5 pkt. BCS) może spowodować spadek wydajności mlecznej krowy.

    Każdej fazie produkcji odpowiada konkretny stan kondycji. W okresie zasuszenia 3,5 pkt. BCS, miesiąc po wycieleniu 2,5-3,0 pkt. BCS, środek laktacji 3,0 pkt. BCS, a koniec laktacji i początek zasuszenia 3,0-3,5 pkt. BCS. Odstępstwa od przyjętych norm dla każdej z faz może prowadzić do problemów z cielnością, wzrostem częstotliwości chorób na tle przemiany materii jak również stany zapalne wymienia. Z każdym z tych przypadków wiąże się znaczne obniżenie: wydajności mlecznej, przydatności do dalszego chowu i hodowli, efektywności produkcji. Dlatego zalecane jest systematyczne kontrolowanie kondycji ciała, szczególnie w okresie okołoporodowym oraz we wczesnej laktacji.

    Systematyczne kontrolowanie bilansu energetycznego u wysokowydajnych krów jest uzasadnione z uwagi na zminimalizowanie strat ekonomicznych poprzez odpowiednie modyfikowanie dawek pokarmowych, zastosowanie preparatów energetycznych i mineralnych oraz profilaktykę. Ustalenie zależności pomiędzy wielkością utraty kondycji oraz wynikającymi z tego zmianami parametrów metabolicznych w okresie okołowycieleniowym i we wczesnej laktacji jest istotną informacją mającą wpływ na zdrowotność oraz wyniki produkcyjne stada. Celem wykonywania oceny kondycji jest: ocena rezerw tłuszczowych ciała, poprawności żywienia i zbilansowania dawki pokarmowej w poszczególnych fazach laktacji, uzyskanie najkorzystniejszej wydajności mlecznej, unikanie komplikacji porodowych oraz zaburzeń płodności, profilaktyka zaburzeń metabolicznych. Przedstawiona metoda oceny zapasów tłuszczu podskórnego i umięśnienia może pomóc hodowcom w prawidłowym zarządzaniu stadem krów mlecznych.

Literatura dostępna u autora.

 

 Mgr inż. Paweł Murawski

Zobacz również

Wysłodki buraczane jako produkt uboczny przemysłu rolno – spożywczego w żywieniu bydła mlecznego

Wysłodki buraczane jako produkt uboczny przemysłu rolno – spożywczego w żywieniu bydła mlecznego

  Podstawą dawek pokarmowych dla krów mlecznych są pasze objętościowe. Niestety pogoda w ostatnich latach nie sprzyja ich produkcji, dlatego warto rozważyć zastosowanie pasz pochodzących z przemysłu rolno- spożywczego. Produkty odpadowe powstające w trakcie produkcji cukru z buraków cukrowych są cennymi paszami dla bydła. Stosowane są już od dziesiątek lat w dawkach pokarmowych dla krów mlecznych. Zmiany potencjału produkcyjnego tych zwierząt obserwowane w ostatnich 10-20

Analiza pasz objętościowych nowoczesne narzędzie w ręku każdego hodowcy

Analiza pasz objętościowych nowoczesne narzędzie w ręku każdego hodowcy

    Co należy zrobić jakie warunki należy spełnić aby produkować mleko o wysokich parametrach. Jak należy prowadzić nasze stada, żeby być zadowolonym z wydajności rocznej krów, a także osiągnąć dodatni wynik ekonomiczny. Jeżeli spełnimy wszystkie warunki dobrostanu zwierząt, przygotujemy wysokiej jakości pasze objętościowe, zadbamy o pełen stół czy to wystarczy? Dzisiaj kiedy większość firm paszowych na Polskim rynku oferuje badanie pasz objętościowych, świadomość potrzeby

SYSTEM ŻYWIENIA TUCZNIKÓW

SYSTEM ŻYWIENIA TUCZNIKÓW

Efektywne żywienie tuczników pozwalające na osiąganie bardzo wysokich przyrostów i niskiego końcowego zużycia paszy wymaga dokładnego zbilansowania parametrów żywieniowych i zaspokojenia potrzeb w zakresie energii, białka, aminokwasów, witamin, makro i mikroelementów. Bardzo ważne jest zachowanie zarówno odpowiednich poziomów składników pokarmowych jak również właściwych między nimi proporcji. Nie można zapominać o genetycznych możliwościach zwierząt, do których dostosowana musi być intensywność żywienia.          

Ta strona wykorzystuje pliki cookies m.in. do celów statystycznych. Jeśli nie wyrażasz na to zgody, wyłącz obsługę cookies w ustawieniach swojej przeglądarki.

Zaakceptuj cookies Więcej informacji